Zamanın sessizce akıp gittiği, durduramadığımız o anlarda, içimizdeki boşluk büyür. Sözler hep yarım kalır, nefesler kesik, acılar katlanmış bir halde sürüp gider. Yaş aldıkça yalnızlık da derinleşir…
Zamanın sessizce akıp gittiği, durduramadığımız o anlarda, içimizdeki boşluk büyür. Sözler hep yarım kalır, nefesler kesik, acılar katlanmış bir halde sürüp gider. Yaş aldıkça yalnızlık da derinleşir; kalabalıklar içinde bile ruhumuz ıssızlaşır. Ne başkası oluruz ne de tam anlamıyla kendimiz. Unuttuklarımızı bir şarkı anımsatır, hislerimizi bir dizede asılı bırakırız. Hep yarım, hep eksik... Yarım kalan duygular ise sanki yanı başımızdaymış gibi yakın, ama aslında çok uzakta. "Beni görmüyorsun, beni duymuyorsun, beni hissetmiyorsun – yine de buradayım." Saklandığın o pencerenin ardında, yalnızlığına bir "merhaba" demek ister miydin?