Başkalarının varlığını görmezden gelen bir zihnin, adaleti savunmasını beklemek ne kadar gerçekçi olabilir? Değişime kapalı bir ruhun, dönüşüm çağrısına kulak vermesi mümkün mü? Acımasızlığın gölgesinde…
Başkalarının varlığını görmezden gelen bir zihnin, adaleti savunmasını beklemek ne kadar gerçekçi olabilir? Değişime kapalı bir ruhun, dönüşüm çağrısına kulak vermesi mümkün mü? Acımasızlığın gölgesinde büyüyen birinin, ortak bir gelecek için elini taşın altına koyması nasıl umulur? Tüm bu "imkansız"lar bir araya geldiğinde, karşımıza on iki Eylül’ün soğuk yüzü çıkar. Herkesin hayatında, hatırlasın ya da hatırlamasın, böyle bir an vardır. Çocukluk, masumiyetin en kırılgan haliyle, yetişkinliğin karanlık ellerine teslim edilir. Ve beden nasıl yaralanırsa, ruh da öyle yaralanır; izler aynı derinlikte kalır. Bir sistem, çocukları sömürdüğü halde onlara "sahip çıkma" iddiasında bulunursa, bu nasıl bir çelişkidir? Gençliği yüceltirken onu yok eden bir düzen, nasıl bir ironi taşır? Bu çarpık mantıkla beslenen yetişkinler, kendilerine, birbirlerine ve hayata karşı nasıl da hoyratça davranırlar. Güçlü olanın,.
