İstanbul’un sisli bir sonbahar akşamı, Bab-ı Hümayun’dan hızla geçen bir sadaret arabası, Ayasofya’dan yükselen ezan sesleriyle buluşuyordu. İçindeki adam, üç saat önce terk ettiği saray kapısından yeniden…
İstanbul’un sisli bir sonbahar akşamı, Bab-ı Hümayun’dan hızla geçen bir sadaret arabası, Ayasofya’dan yükselen ezan sesleriyle buluşuyordu. İçindeki adam, üç saat önce terk ettiği saray kapısından yeniden girerken, yüreğinde karmaşık bir fırtına kopuyordu. Padişah, baş ağrısı bahanesiyle dinlenmeye çekilmiş, o ise Paşakapısı’na dönmüştü. Ama aklı hep Sultan Mahmut’taydı; tek başına koskoca bir imparatorluğu ayakta tutmaya çalışan, okullar açtıran, yenilikler peşinde koşan bu adam, aslında ne kadar yalnız kalmıştı. Zaman, huzursuzluklarla doluydu. Halk bölünmüş, herkes birbirine düşman kesilmişti. Devlet düşmanları her köşede kol gezerken, yüzyıllardır ordunun simgesi olan Hacı Bektaş’ın kazanı devrilmiş, milletle asker karşı karşıya gelmişti. 1826 sonbaharı, İstanbul’da bir komploya tanıklık ediyordu. Zindanda bir bilgin, çarşıda bir kitap ciltçisi, Kapalıçarşı’nın derinliklerinde ise bir kuyumcu… Üçü de.
