Gökyüzüne bakarken insanın içini bir huzursuzluk kaplıyor; sanki o sonsuz mavilik, ulaşılmaz bir özgürlüğün simgesi gibi. Pencereden dışarı adım atmak, her şeyi geride bırakmak geliyor içinden. Asker…
Gökyüzüne bakarken insanın içini bir huzursuzluk kaplıyor; sanki o sonsuz mavilik, ulaşılmaz bir özgürlüğün simgesi gibi. Pencereden dışarı adım atmak, her şeyi geride bırakmak geliyor içinden. Asker postallarının gürültüsünden, postacıların getirdiği haberlerden uzak, sadece iki kelimelik bir mektup yazmak... Belki de selam bile demeden, bir sabah vakti, sessizce kaybolmak. Bu satırlar, yürekteki o gizli kaçış arzusunu fısıldıyor; kelimelerle dokunulmuş bir özlem, bir isyan, bir suskunluk.