Düşler bazen öyle derinlere çeker ki insan, ansızın kendini unutulmuş bir anının içinde buluverir. Tıpkı ıssız bir kasabanın postane önünde, solmuş bir fotoğrafta karşılaşmak gibi hayata veda etmiş bir şairle…
Düşler bazen öyle derinlere çeker ki insan, ansızın kendini unutulmuş bir anının içinde buluverir. Tıpkı ıssız bir kasabanın postane önünde, solmuş bir fotoğrafta karşılaşmak gibi hayata veda etmiş bir şairle. Zaman, sararmış yapraklar arasında saklı mimozaların arasından usulca gülümserken, geçmişin izleri sessizce akar. Her satır, kaybolan anların peşinde bir yolculuğa davet eder; belleğin tozlu raflarında unutulmaya yüz tutmuş hikâyeleri gün yüzüne çıkarır. Sözcükler, tıpkı radyo frekansları gibi titreşir ve kulaklarda yankılanır.
