İçimde sessizce büyüyen, hiç dillendirmediğim sözler var. Bazı şehirler beni içine çekip kaybetti, bazı insanlar ise içimde eriyip gitti. Artık her şeyi eskisi kadar kafaya takmasam da, yüreğim haksızlıklara…
İçimde sessizce büyüyen, hiç dillendirmediğim sözler var. Bazı şehirler beni içine çekip kaybetti, bazı insanlar ise içimde eriyip gitti. Artık her şeyi eskisi kadar kafaya takmasam da, yüreğim haksızlıklara dayanamıyor hâlâ. Hak ettiklerimle vazgeçtiklerimi ayırdığım o günden beri, sevdiklerime soluğumu, yolumu ise yalnızca O’na bıraktım. Çünkü varacağım yeri, duracağım anı en iyi bilen, ben değilim. Bu satırlar, bir yüreğin sessiz çığlığını, kaybolanların ve vazgeçilenlerin izini sürüyor. Uğur Gökbulut’un kaleminden dökülenler, içimizdeki o derin yalnızlığı ve teslimiyeti anlatıyor. Kimi zaman suskunluk, kimi zaman da vazgeçişle örülü bir yolculuk bu.
