Düşmek, bazen bir uyanış gibi gelir insana. İlk adımlarımızı attığımızda duyduğumuz o gizemli ses gibi: "Düşmek iyidir." Zamanla anladım ki, asıl utanılacak olan, düşmek değil, düştüğümüz yerden kalkamamaktır…
Düşmek, bazen bir uyanış gibi gelir insana. İlk adımlarımızı attığımızda duyduğumuz o gizemli ses gibi: "Düşmek iyidir." Zamanla anladım ki, asıl utanılacak olan, düşmek değil, düştüğümüz yerden kalkamamaktır. Sevmekse, yaralarımızı saklamadan, kırılganlığımızı cesaretle taşıyabilmektir. Yıllar boyunca sevdiklerimle aramda dolaştım, gerçek sevginin ne olduğunu anlamak için. Ancak herkesin yüzsüz, çıplak bir sevgiye hazır olmadığını gördüm. Çoğu, maskelerin ardına saklanır; ben ise maskelerden yoruldum. Gerçek olanı sahte olandan ayırt edebildiğimde, kalbim dünyaya karşı soğudu. Anladım ki burası eksik bir yer. Sevgi burada tükenir, insan ruhu da onunla birlikte solup gider. Bu dünyanın ilacı, yaralarımızı tam olarak saramaz; olsa olsa acıyı biraz hafifletir. İşte bu yüzden buradan düşmek, belki de tek kurtuluştur.
