19. yüzyılın başlarında, Osmanlı'nın İran'a gönderdiği elçilik heyetinde yer alan Bozoklu Osman Şakir, yalnızca bir çevirmen değil, aynı zamanda gözlemci bir sanatçıydı. II. Mahmud döneminin…
19. yüzyılın başlarında, Osmanlı'nın İran'a gönderdiği elçilik heyetinde yer alan Bozoklu Osman Şakir, yalnızca bir çevirmen değil, aynı zamanda gözlemci bir sanatçıydı. II. Mahmud döneminin Şeyhülislamlarından Yasincizade Abdülvehhab Efendi’nin maiyetinde Üsküdar’dan Tahran’a uzanan yolculuk, onun fırçasından çıkan suluboya resimlerle ölümsüzleşti. 1810 yılının Ekim ayında başlayan bu yolculuk, konaklanan her şehir ve kasabayı detaylı çizimlerle belgeleyen bir sefaretnamenin doğmasına vesile oldu. Eserinde yer alan 31 resim, Osmanlı klasik resim geleneğinin son örnekleri arasında sayılırken, dönemin estetik anlayışına da ışık tutuyor. Osman Şakir, bu çalışmanın hem gerçekçi bilgiler hem de sanatsal bir duyarlılık taşımasını önemsemiş, okuyucunun görsel bir haz almasını amaçlamıştı. İlginç olan, eserin kaleme alındığı dönemin, Osmanlı'da minyatür sanatının yerini Batılı resim tekniklerine bıraktığı,.
