Anadolu’nun soğuk kışında savrulan dizeler gibi, bu şiirler de sessizliğin içinde birer ateş yakıyor. Mustafa Parlak, yaşamın direncine tutunmanın, sevmenin ve var olmanın anlamını arıyor sayfalar boyunca…
Anadolu’nun soğuk kışında savrulan dizeler gibi, bu şiirler de sessizliğin içinde birer ateş yakıyor. Mustafa Parlak, yaşamın direncine tutunmanın, sevmenin ve var olmanın anlamını arıyor sayfalar boyunca. İnsanın insana dokunması gerektiğini, doğanın her zerresine duyulan sevginin bir borç olduğunu hatırlatıyor. Mavi gökyüzü, yeşil otlar ve o bildik sıcaklık; her biri bir nefes gibi, her biri bir umut gibi dökülüyor satırlara. Bozkırın ayazında donup kalan sözcükler, aslında içimizde saklı kalanları fısıldıyor: Sevmek, direnmek ve yaşamak için bir sebep aramaya gerek yok.