Geçmişte, yazılı kurallar olmadan bile düzenli ve estetik yapılar yükselirdi; dışarıdan bakan, her şeyin bir kurala bağlı olduğunu sanırdı. Bugün ise kat kat artan imar yasalarına rağmen kentlerimiz, sanki…
Geçmişte, yazılı kurallar olmadan bile düzenli ve estetik yapılar yükselirdi; dışarıdan bakan, her şeyin bir kurala bağlı olduğunu sanırdı. Bugün ise kat kat artan imar yasalarına rağmen kentlerimiz, sanki hiçbir kural yokmuşçasına gelişigüzel yayılıyor. Oysa eskiden inanç, sorumluluk ve saygı gibi değerler, yapılaşmayı disipline ederdi. Şimdi ise hukuka bağlı bireyler, imar konusunda sistemin gediklerinden faydalanan firsatçılara dönüşüyor. Üstelik bu davranışlarıyla övünüyor, başkaları da hayranlıkla dinliyor. Böylece kentler, görünmez duvarlarla örülü devasa cezaevlerine dönüşüyor. Kimse itiraz etmiyor; aksine, övgüler sistemi cesaretlendiriyor ve daha fazla özgürlük talep etmesine yol açıyor. Verilen her taviz, aslında kendi özgürlüğümüzden çalıyor. Üstelik medya, bu gerçeği gözlerden saklamak için kullanılıyor. Eskiden lüks sayılan şeyler, artık sıradanlaşırken, asıl kaybedilen değerler fark edilmiyor.