Yaşam, göz açıp kapayıncaya dek akıp gider. Bir bebek ilk nefesini alırken ağlamaya başlar, zamanla gülmeyi öğrenir. Çocuklukta kısa süren tebessümler, büyüdükçe yerini daha derin kahkahalara bırakır. Oysa…
Yaşam, göz açıp kapayıncaya dek akıp gider. Bir bebek ilk nefesini alırken ağlamaya başlar, zamanla gülmeyi öğrenir. Çocuklukta kısa süren tebessümler, büyüdükçe yerini daha derin kahkahalara bırakır. Oysa gözyaşı da insana özgüdür; duyguların en saf halidir. Eskiden anneler, ağlayan bebeklerini "ciğerleri gelişir" diye avuturmuş. Bugün belki tıp farklı düşünüyor ama o günlerde ağlamak doğal karşılanırmış. Peki ya erkekler? Neden gözyaşı dökmemeli? Ağlamak zayıflık değil, insanın ta kendisi. Gülmekse hayatın en güzel armağanı; ruhu hafifleten, yüreği ısıtan bir mucize. Yıllar nasıl da hızla geçiyor. Pazartesinin başladığını sanırken bir bakmışsınız, hafta sonu gelivermiş. Çocukluk, gençlik, iş hayatı derken farkına bile varmadan yaş almışsınız. Dünün taze anıları, bugünün yaşlı gözlerinde yankılanır. Mehmet Çoban, bu akıp giden zamanın izlerini, insana dair küçük ama derin hikâyelerle satırlara döküyor.
