Gece çöktüğünde, gözlerin bir vatan türküsü söyler mi hiç? Karanlığın içinden süzülen ışık, bakışlarına dokunduğunda, kemençenin tellerinde dans eden parmakların gibi hafif, arpın nağmeleri gibi derin bir ses…
Gece çöktüğünde, gözlerin bir vatan türküsü söyler mi hiç? Karanlığın içinden süzülen ışık, bakışlarına dokunduğunda, kemençenin tellerinde dans eden parmakların gibi hafif, arpın nağmeleri gibi derin bir ses yükselir mi yüreğinden? Jan Welat’ın dizelerinde, sevda bir melodi olur; bazen kederli, bazen coşkulu, ama her daim içten. Duyguların incecik bir ip gibi gerildiği bu şiirlerde, aşkın ve özlemin sesi, deflerin ritmiyle çarpar adeta. Kısa ama yoğun sayfalarında, her satır bir nefes gibi akar; kimi zaman hüzünle ıslanır, kimi zaman umutla parlar. Welat, sözcükleri öyle bir dokur ki, okurken yalnızca okumaz, hissedersiniz de.