İçimizdeki karanlık, sandığımızdan çok daha derinlerde kök salmış olabilir. Belki de asıl yenilgi, sessizce boyun eğmekten değil, gerçeğin yüzüne bakmaktan kaçınmaktan gelir. Kendimize anlattığımız masallar…
İçimizdeki karanlık, sandığımızdan çok daha derinlerde kök salmış olabilir. Belki de asıl yenilgi, sessizce boyun eğmekten değil, gerçeğin yüzüne bakmaktan kaçınmaktan gelir. Kendimize anlattığımız masallar, sahte bir huzurun gölgesinde yaşamayı kolaylaştırsa da, bir gün bu yalanların ağırlığı altında ezilmek kaçınılmazdır. Gözlerimizi kapattığımızda kaybolan sorunlar, aslında sadece ertelenmiş hesaplardır. Ve o hesap günü geldiğinde, pişmanlıkla dolu bir vicdanın sessiz çığlıkları, dört duvar arasında yankılanır durur. Bu şiirler, içimizdeki isyanı uyandırmak için değil, onu susturmaya çalışanların maskesini düşürmek için yazıldı. Her satır, gerçeğin acımasız aynasında kendimize bakmamızı sağlarken, aynı zamanda o aynayı kırmak isteyenlerin de sesi oluyor. Çünkü bazen en büyük cesaret, korkularımızla yüzleşmekten değil, onları görmezden gelmeyi reddetmekten geçer.
