Sensiz geçen her gün, içimdeki sessiz çığlıklarla baş etmeyi öğreniyorum artık. Evet, hâlâ nefes alıyorum; ciğerlerim, yokluğunun ağırlığıyla dolup boşalıyor. Ayrıldığın günden beri acıya rağmen gülümsüyorum…
Sensiz geçen her gün, içimdeki sessiz çığlıklarla baş etmeyi öğreniyorum artık. Evet, hâlâ nefes alıyorum; ciğerlerim, yokluğunun ağırlığıyla dolup boşalıyor. Ayrıldığın günden beri acıya rağmen gülümsüyorum, insanların umursamazlığına inat tebessüm ediyorum. Sırtımdaki yaralarla dimdik ayakta durmaya çalışıyorum. Ama biliyor musun, o boşluğu dolduracak hiçbir şey bulamıyorum. Ne yapsam, bu gidişi kabullenemiyorum. Yaşıyorum belki, ama sanki tek canlılık belirtim nefes almak. Ona bile şükrediyorum. Her gün biraz daha yabancılaşıyorum hayata. Sokaklarda yürürken, yüreğimde bir çocuğun ürkekliğiyle başım eğik dolaşıyorum. Kimseye bakamıyorum, çünkü gözlerinde seni soracaklarmış gibi geliyor. "O yeşil gözler nerede?" diye sorsalar, ne yanıt veririm? "Gittiler," demek bile içimi parçalıyor. Düşünmek bile istemiyorum artık. O yüzden başım hep eğik. Bu koskoca şehirde, kokunu bulamayınca ayak izlerini arıyorum.