Neyzen Tevfik, insanın özünü arayışında yollara düştü. Sokakların tozunu, meyhanelerin dumanını, tımarhanelerin sessizliğini sırtladı; hırpani bir derviş gibi dolaştı sur diplerinde. Neyinin sesiyle, şiirinin…
Neyzen Tevfik, insanın özünü arayışında yollara düştü. Sokakların tozunu, meyhanelerin dumanını, tımarhanelerin sessizliğini sırtladı; hırpani bir derviş gibi dolaştı sur diplerinde. Neyinin sesiyle, şiirinin satırlarıyla, hicvinin keskinliğiyle sordu: "İnsan gerçekte nedir?" Kendini yok saydı, hiçliğin derinliklerinde kayboldu; oradan baktı dünyaya, hakikati haykırdı. Aşkın sadece bir sözcük olmadığını, Yaradan’a duyulan özlemin çığlığı olduğunu üfledi nefesine. Ama kimse anlamadı onu – hüzünle huzurun iç içe geçtiği o neyin sesini. Kılıç balığı gibi yaralı, şişenin içinde saklandı; dışarı çıksa, belki de can verecekti. Kendini arayan Neyzen, aslında başkalarına ses olmaya çalıştı. Ne var ki, o ses çoğu zaman yankısız kaldı.