Bugün ellerim boş, zamanım bomboş. Dün akşamdan bir avuç anı ödünç aldım, geçmişin tozunu silkeleyip saçtım etrafa. Dağınıklığımı topladım usul usul, her şey yerine oturdu sanki – yalnız sen, hep sen kaldın…
Bugün ellerim boş, zamanım bomboş. Dün akşamdan bir avuç anı ödünç aldım, geçmişin tozunu silkeleyip saçtım etrafa. Dağınıklığımı topladım usul usul, her şey yerine oturdu sanki – yalnız sen, hep sen kaldın, yerli yersiz hatırlatıyorsun kendini. Sanki her düzenin içinde bir fazlalık, her bütünün içinde eksik bir parça. Bu sayfalarda, o parça seninle konuşuyor; sessizliği, kırgınlığı, umudu ve arada kaybolan cümleleriyle. Kelimeler, bazen en yalnız anlarımızı bile paylaşmanın bir yolu oluyor.