Yaşamın renklerini mavinin en derin tonlarına boyayan bir yürek, umudu sonsuz bir gökyüzü gibi resmediyor. Sabahların bayram coşkusuyla el salladığı, güneşin doğuşunu izlerken hissettiği o huzuru kağıda döken…
Yaşamın renklerini mavinin en derin tonlarına boyayan bir yürek, umudu sonsuz bir gökyüzü gibi resmediyor. Sabahların bayram coşkusuyla el salladığı, güneşin doğuşunu izlerken hissettiği o huzuru kağıda döken bir kalem bu. Ekmeğin sıcak kokusunu, martıların özgür kanat çırpışını, iç dünyanın sessiz fısıldayışlarını tuvale aktarıyor. "Dünyanın yükü taşınmaz" derken bile, ruhu besleyen anlara vakit ayırmanın değerini hatırlatıyor. Kırkında da ellisinde de olsa, insanın kendine dönmesi gerektiğini söylüyor usulca. Her satır, yaşamın bir rüya gibi akıp gittiğini fısıldıyor; güzellikleri kaçırmadan, anı yakalamak için...