Dinle ey… kapkara gecelerin dikenli, taşlı yollarında şafak yolcusu! Hakikat vurgunuysan güneşin; yokuşlar korkutmasın, ışığının zerresinden titreyen yarasaların ölüm çığlıkları ürkütmesin seni. Yürü! Dağlar…
Dinle ey… kapkara gecelerin dikenli, taşlı yollarında şafak yolcusu! Hakikat vurgunuysan güneşin; yokuşlar korkutmasın, ışığının zerresinden titreyen yarasaların ölüm çığlıkları ürkütmesin seni. Yürü! Dağlar, taşlar tempo tuttursun; cihan dinlesin ayak sesini. Ve bil ki; bu gidişin ne ilkisin sen, ne de sonuncusu. Önünde, sana rehber nice yıldızlar; ardında, seherlerin ıslak ışıklarını yudumlamaya hasret ve yüreği yanık bir nesil; yolunda, bu kutsal yürüyüşün için selama durmuş yüce ruhlar… Sonra… Öylesine büyük ki, küçücük gönlüne sığdırdığın o güneşler güneşi; o kadar yücelerde ki doğduğu yer; bu yolda gün, ay, sene ne ki yiğidim; senin dâvân, bir ömürlük sabır ister…