Kara toprak, sessizce beklerken o da son nefesini makinenin soğuk ritmine bırakıyordu. Bir zamanlar atan bir yürek vardı göğsünde, şimdiyse teller ve tüpler arasında soluk alıp veren bir beden. Dışarıda hayat…
Kara toprak, sessizce beklerken o da son nefesini makinenin soğuk ritmine bırakıyordu. Bir zamanlar atan bir yürek vardı göğsünde, şimdiyse teller ve tüpler arasında soluk alıp veren bir beden. Dışarıda hayat akıp giderken o, duvarları beyaz bir odada geçmişle hesaplaşıyordu. Her bip sesi, zamanın daralan çemberini hatırlatıyordu ona. Acı mıydı yoksa teslimiyet mi, bilemiyordu artık. Belki de asıl soru, insanın makineye dönüşmeden önce kaç nefes kaldığıydı. Toprağın kucağına düşmeden önce, son bir kez daha hissetmek istiyordu hayatı – gerçekten, bütün ağırlığıyla.
