Kadının onuru ayaklar altına alındığında, geriye sadece bir gölge kalır. O gölge, artık ne insandır ne de canlı; yalnızca unutulmaya yüz tutmuş bir varlık. Parçalanmış beden, çürümenin ilk işaretlerini…
Kadının onuru ayaklar altına alındığında, geriye sadece bir gölge kalır. O gölge, artık ne insandır ne de canlı; yalnızca unutulmaya yüz tutmuş bir varlık. Parçalanmış beden, çürümenin ilk işaretlerini verirken, etrafa yayılan koku da insanlığın çürüyen yüzünü ele verir. Oysa çoğu, bu kokunun kaynağını yanlış yerde arar. Kadının değil, onu yok sayanların çürümüşlüğüdür asıl suçlu. Ve pembe masallar, bu gerçekliğin üstünü örtmek için anlatılmaya başlar. Ama bazı kadınlar susmaz. Öfke, ellerine silah olur; kimi şiirle, kimi resimle, kimi müzikle, kimi de satırların gücüyle hesaplaşır. Katil olan, elleri değil, ruhlarıdır artık. Kan, mürekkebe; nefret, sanata dönüşür. Ve her biri, kendi yolundan yürüyerek, unutulmaz bir isyanın parçası olur.
