Çığlıktı söz. Söz kendisini muamma kılmıştı. Muamma olan, çığlığa sebep olan yoksa yalnızlığımıydı? Yalnızlık mıydı Mine„yi bu aşamaya getiren .Derviş günlerce bu derinden gelen çığlığın etkisinden kendini…
Çığlıktı söz. Söz kendisini muamma kılmıştı. Muamma olan, çığlığa sebep olan yoksa yalnızlığımıydı? Yalnızlık mıydı Mine„yi bu aşamaya getiren .Derviş günlerce bu derinden gelen çığlığın etkisinden kendini kurtaramayarak derin düşüncelere, düşüncelerse anılara, anılarsa yakalanmış birlikteliğe, birliktelik ise kopuşa, kopuşların gelgitlerine bırakmaktaydı. Gelgitler med cezir misali birbirine çeken, iten gibi fiziki buluşma, kavuşmanın dalgalı halini vermekteydi. Bunun için düşündükçe daha da çıkılmaz bir duruma düşmekteydi. Düşünme Dervişi daha açmaz olana götürüyordu. Dervişte sonuçta kendi doğduğu toprakların çocuğuydu.
