Mavi, hayallerimin rengiydi bir zamanlar. Yirmi bir ile yirmi yedi yaş arası, sanki iki uçurumun arasında sıkışıp kalmıştım. Ne büyüleyici bir güzelliğim vardı ne de zarafetle örülü bir duruşum. Kimilerine…
Mavi, hayallerimin rengiydi bir zamanlar. Yirmi bir ile yirmi yedi yaş arası, sanki iki uçurumun arasında sıkışıp kalmıştım. Ne büyüleyici bir güzelliğim vardı ne de zarafetle örülü bir duruşum. Kimilerine göre biraz deli, biraz farklıydım; belki de takıntılıydım, kim bilir. Hayatıma dokunan insanlar, benimle karşılaştıkları için şanssız mıydı, yoksa ben mi onları bulduğum için talihsizdim? Garip olduğum inkâr edilemezdi. Mutsuzluk çöktüğünde, zihnimin en kuytu köşelerine güzel anıları saklardım. Herkes büyümek istiyordu benden, oysa ben fark etmiştim: Büyüdükçe hayallerin renkleri soluyordu. Belki de bu yüzden ruhumun yarısı hep çocuk kaldı. Sonra bir hikâye yazdım kendime. Adını *Bir K’alp Masalı* koydum. Neden mi? Çünkü içinde *Alp* vardı işte.
