Gözlerindeki o bitkin bakışa karşılık verecek gücüm kalmadı artık. Ben de sürükleniyorum işte, akıntıya kapılmış gibi. Nefes alabildiğin için şükret bari – en azından sen hayattasın. Keşke beni de…
Gözlerindeki o bitkin bakışa karşılık verecek gücüm kalmadı artık. Ben de sürükleniyorum işte, akıntıya kapılmış gibi. Nefes alabildiğin için şükret bari – en azından sen hayattasın. Keşke beni de solungaçlarınla alıp götürseydin, ölümün soğuk sularından uzaklara, sessiz bir yere... Belki orada, birlikte kaybolurduk. Bu öykü, kopmak üzere olan bir bağın son nefesini tutuyor. Sözcükler, bir intiharın gölgesinde dans ederken, umutsuzlukla umudun ince çizgisinde geziniyor. Rênas Roz’un kaleminden dökülen her satır, acının ve vazgeçişin dilini kuruyor; ama aynı zamanda, var olmanın ağırlığına rağmen direnmenin izlerini de taşıyor. Kısa ama derin, sarsıcı ama sessiz.