Günlerdir tavana bakıp zamanın nasıl geçtiğini unutmuştu. Bir şeyler yapması gerektiğini biliyordu, ama harekete geçmek yerine düşüncelere dalıp gitmek daha kolay geliyordu. Kendini kandırmaktan yorulmuştu…
Günlerdir tavana bakıp zamanın nasıl geçtiğini unutmuştu. Bir şeyler yapması gerektiğini biliyordu, ama harekete geçmek yerine düşüncelere dalıp gitmek daha kolay geliyordu. Kendini kandırmaktan yorulmuştu artık; boş boş bakmakla hiçbir yere varamayacağını anlamıştı. Kalkıp çöpleri topladı, poşetledi, hatta dışarı çıkıp atma cesaretini bile gösterdi. Üstündeki eski, yıpranmış kıyafetlerle sokağa adım attığında, ellerinin kirlenmesi umurunda değildi. "Sakin ol," diye mırıldandı kendi kendine, "her şeyin bir anlamı olmalı." Eve döndüğünde ise gözleri bilgisayar ekranına kilitlendi. Yazmaya başlamıştı işte; belki de huzuru orada bulacaktı.
