“Bilmiyordum…” Dinini öğrenme imkânı bulunan bir insanı bu tek cümle gerçekten sorumluluktan kurtarır mı? Cehaletin hükmü, dinin herkesçe bilinmesi gereken açık esaslarıyla ancak derin ilim ve içtihatla…
“Bilmiyordum…” Dinini öğrenme imkânı bulunan bir insanı bu tek cümle gerçekten sorumluluktan kurtarır mı? Cehaletin hükmü, dinin herkesçe bilinmesi gereken açık esaslarıyla ancak derin ilim ve içtihatla kavranabilecek meseleler arasındaki çizgide belirlenir. Peki bu çizgi nereden geçer? Bilgisizlik ne zaman gerçek bir imkânsızlığın sonucu sayılır; insan ne zaman öğrenme imkânını kullanmadığı için sorumlu olur? “Bilmiyordum” Demek Seni Kurtarır mı?, bu çetin meseleyi yüzeysel bir hükümle geçiştirmiyor. Alaattin Palevi; tevhîd ve şirkten elfâz-ı küfre, niyet ve tevilden ikâme-i hüccet ile tekfîrin sınırlarına kadar uzanan başlıkları Kur’ân ve sünnet delilleriyle birlikte Hanefî, Şâfiî, Mâlikî ve Hanbelî âlimlerinin görüşleri ışığında inceliyor. Böylece mesâil-i zâhire ile mesâil-i hafiye arasındaki farkı açıklığa kavuşturuyor. “Kül hadîsi”nden Hz. Âişe ve Muâz rivayetlerine, fetret meselesinden “niyetim iyiydi”, “şaka yapmıştım” ve “bilmiyordum” savunmalarına kadar sıkça başvurulan delilleri kendi bağlamları içinde değerlendiriyor. Böylece mesele, soyut bir tartışma olmaktan çıkıyor; insanın inancına, sözüne, fiiline ve âhiret sorumluluğuna dokunan ciddi bir muhasebeye dönüşüyor. Bilginin kapısı açıkken, “bilmiyordum” demek gerçekten yeter mi?
