Anna Ahmatova’nın satırlarında, yalnızlığın soğuk nefesi hissedilir. Bir zamanlar yankılanan sesler susmuş, geriye yalnızca rüzgârın taşlara çarpan uğultusu kalmıştır. Sanki gökyüzü altında tek başına…
Anna Ahmatova’nın satırlarında, yalnızlığın soğuk nefesi hissedilir. Bir zamanlar yankılanan sesler susmuş, geriye yalnızca rüzgârın taşlara çarpan uğultusu kalmıştır. Sanki gökyüzü altında tek başına bırakılmış gibidir insan; ne bir dost, ne bir umut, sadece sessizliğin ağırlığı. Şiirlerin her dizesi, tutsaklığın acısını fısıldar gibi okurun içine işler. Ahmatova, kaybolan insanlığın izini sürerken, kendi yalnızlığıyla yüzleşir. Kelimeler, bir çığlık gibi yükselir, ama kimse duymaz. Taşların soğukluğu, yüreğe siner; zaman durmuş, geriye sadece acının izleri kalmıştır. Bu sayfalarda, insanın en derin yalnızlığına tanıklık edersiniz.
