Gözleriyle dokunduğu her şey, yüreğinde bambaşka bir iz bırakıyor. Sevdiği insanların yüzüne hasret, tenine özlem kalmış; hissettikleri ise kelimelere sığmayacak kadar derin. Küçük satırlar, onun sessiz…
Gözleriyle dokunduğu her şey, yüreğinde bambaşka bir iz bırakıyor. Sevdiği insanların yüzüne hasret, tenine özlem kalmış; hissettikleri ise kelimelere sığmayacak kadar derin. Küçük satırlar, onun sessiz çığlıkları, yalnızlığını paylaştığı sırdaşları oluyor. Çölün ortasında beliren seraplar gibi, umutları da gerçekliğe kavuşamadan kaybolup gidiyor. Toprağın susuzluğuna kanıp suyun serinliğine kavuşuyor, güneşin yakıcılığında bile aydınlığın peşinden koşuyor. Gecenin karanlığına bakarken maviliklere uyanıyor, içindeki cemre beyaz sayfalara düşüyor. Gökyüzüne tutkun bir yürek, gecenin koyuluğuna attığı her imzayı, zamanla beyaz sayfalara dönüştürüyor.
