Sinema sadece bir eğlence değildir. Sanatların en yenisi –belki en etkilisi–, ayrıca ideolojilerin dili, kültür endüstrisinin dinamiği, coğrafyaların hafızası, tarihin yeniden yazılışı ve gündelik yaşamın…
Sinema sadece bir eğlence değildir. Sanatların en yenisi –belki en etkilisi–, ayrıca ideolojilerin dili, kültür endüstrisinin dinamiği, coğrafyaların hafızası, tarihin yeniden yazılışı ve gündelik yaşamın yansımasıdır. Filmler dünyayı seyredilir yapmakla kalmaz; onu kurgular da. Neyi nasıl düşünmemiz gerektiğine dair klişeler üretirken bile zihinlerimizi yeniden üretir. Görmek bu nedenle bazen tanık olmak bazen körleşmek demektir. Elinizdeki kitap, film çözümlemekten çok; bakışı özgürleştirmeye çalışıyor. Sinemanın Ortadoğu’ya ne yaptığına, onu nasıl tasarladığına bakıyor. Bu kadrajda oryantalizmin de izleri var; acı propagandanın da. Ve aynı zamanda hikmetin ve irfanın yanında; özneleşmeye çalışırken kendine yabancılaşan bir Ortadoğu portresi de. Kitapta Ömer Muhtar’dan Bab’Aziz’e, Arabistanlı Lawrence’tan Argo’ya, Uçurtma Avcısı’ndan Kan Dökülecek’e, Foxtrot’tan Omar’a, Osama’dan Persepolis’e, Babil’in Oğlu’ndan Kaplumbağalar da Uçar’a, İçimdeki Yangın’dan Kefernahum’a geniş bir yelpazede filmler mevzu ediliyor ve filmler üzerinden bir ülkenin, bir halkın veya bir anlatının peşine düşülüyor. Unutmayalım, Ortadoğu’nun yansıdığı beyaz perdede güzellikle beraber –ama ondan daha da fazla– kan lekesi var. Bu kitap, sözkonusu lekeden bir nebze mesul olduğunu düşünen yazarın ve muhtemel okurun –her şeyden önce– bir vicdan muhasebesi olarak görülmelidir.
