Gülsen Atıcı, hayatın acı tatlı anlarını kâğıda dökerken umudun peşinden gittiğini söylüyor. Zamanın hızla akıp gittiği, yaprakların solduğu, her şeyin geçiciliğine inat, yazmanın kalıcılığına sığınmış…
Gülsen Atıcı, hayatın acı tatlı anlarını kâğıda dökerken umudun peşinden gittiğini söylüyor. Zamanın hızla akıp gittiği, yaprakların solduğu, her şeyin geçiciliğine inat, yazmanın kalıcılığına sığınmış. İçindeki sesi dinleyip, "Boş durma" diye fısıldamış kendine; sevinçleri, hüzünleri, hayalleri ve gerçekleri satırlara aktarmış. Bulutlara uzanan elleri, çocuksu bir umutla doluymuş; mutluluğu ararken sevgiyi yaşatmayı seçmiş. Bu kitap, onun sabırla ördüğü bir yaşam öyküsü – kendi gerçeğini, umudun aydınlattığı yoldan anlatıyor. Okuyanlara seslenirken, minnetle dolu bir gülümseme bırakıyor ardında: "Sevgiyle kalın.
