Rüzgârın tuzlu esintisiyle kabaran dalgalar, bir gün ansızın durgunlaşır. Deniz, kendi sessizliğinde boğulurken balıklar da soluğunu yitirir. Oysa içi, baharın en renkli çiçekleriyle dolup taşmaktadır…
Rüzgârın tuzlu esintisiyle kabaran dalgalar, bir gün ansızın durgunlaşır. Deniz, kendi sessizliğinde boğulurken balıklar da soluğunu yitirir. Oysa içi, baharın en renkli çiçekleriyle dolup taşmaktadır. "Bırakma," der rüzgâra, "bu kadar güzelken nasıl nefessiz kalayım?" Yakup Balcı'nın dizelerinde yankılanan bu çığlık, yalnızca bir yakarış değil; yaşamın en kırılgan anlarında duyulan derin bir sesleniştir. Dokuz altı sayfada akan şiirler, okyanusun derinliklerinde kaybolan umutların peşine düşerken, insanın içindeki fırtınaları da usulca açığa çıkarır. Her satır, bir nefes alışverişi kadar doğal, her kelime, bir çığlık kadar samimidir.