Pir Zeynel Seyid, Dersim’in saygın aşiret önderi, bir sözcük duyduğunda öyle bir doğruldu ki sanki Kaf Dağı’nın dorukları bedenine sirayet etmişti. Gözlerindeki keskin bakış, İran kaplanının avını süzerkenki o…
Pir Zeynel Seyid, Dersim’in saygın aşiret önderi, bir sözcük duyduğunda öyle bir doğruldu ki sanki Kaf Dağı’nın dorukları bedenine sirayet etmişti. Gözlerindeki keskin bakış, İran kaplanının avını süzerkenki o tetikte duruşu andırıyordu. Çıra ışığında ak sakalları, kar tanelerinin gümüş yansımaları gibi parıldıyor, her hareketinde eski masalların büyüsü canlanıyordu. Odanın içinde süzülürken, Muş Ovası’nda avına kilitlenen bir şahin kadar soylu ve kararlıydı. Duruşu, kızgın kılıç misali dokunulmazdı; yaklaşanı yakacak kadar keskin, ama aynı zamanda derin bir hikmet taşıyordu. Sözleri, sessizliğin içinden fırlayan bir kıvılcım gibiydi.
