Ömer Seyfettin’in yaşamı, Gönen’in mart sabahlarında başlayıp Haydarpaşa Hastanesi’nin soğuk bir odasında son buldu. Kısacık ömrüne sığdırdığı otuz altı yıl, imparatorluğun son demleriyle cumhuriyetin ilk…
Ömer Seyfettin’in yaşamı, Gönen’in mart sabahlarında başlayıp Haydarpaşa Hastanesi’nin soğuk bir odasında son buldu. Kısacık ömrüne sığdırdığı otuz altı yıl, imparatorluğun son demleriyle cumhuriyetin ilk ışıklarının arasında geçti. Savaşlar, esaret, yoksulluk ve yalnızlıkla yoğrulan bu yolculuk, aynı zamanda bir aydının ve sanatçının uyanışının da hikâyesiydi. O, Türkçenin sesini bulmasına öncülük eden "Yeni Lisan"la dilin kâşifi oldu, Ziya Gökalp’ın "Yeni Hayat" düşüncesiyle millî kimliğin temellerini attı. Yazdıklarıyla toplumu uyandırdı, eleştirdi, besledi; geleceğe uzanan bir ışık tuttu. Hayat dolu bir insandı: dostlarına "cancağızım" der, ata binmekten, mızıka çalmaktan keyif alırdı. Köpeği Koton’u hiç yanından ayırmaz, güreşe ve jimnastiğe tutkuyla bağlanırdı. Sevda, hırs ve kavgalar da eksik olmadı yaşamından. Okumak, yazmak ve çiçek kurutmak ise en büyük tutkularıydı. Kapalı havalardan hoşlanmaz,.
