Alnının gölgesinde solan bir bahçe var sanki; yüzündeki çiçekler, hiçliğin ağır kokusundan bir türlü açılamıyor. Ormanını aç, mektubunu yak der gibi sesleniyor şair, dönüşlerin hep yarım kaldığı bu eşikte. Her…
Alnının gölgesinde solan bir bahçe var sanki; yüzündeki çiçekler, hiçliğin ağır kokusundan bir türlü açılamıyor. Ormanını aç, mektubunu yak der gibi sesleniyor şair, dönüşlerin hep yarım kaldığı bu eşikte. Her satır, eksik kalan hikâyelerin izini sürüyor; bir yanıp bir sönen sözcükler arasında kaybolan anlamlar, belirsizliğin sınırlarında geziniyor. Kırık dökük imgelerle örülü bu sayfalar, sessizliğin içindeki fısıltıları duyuruyor. Werger’in dizeleri, yokluğun gölgesinde açmaya çalışan bir bahçenin hüznünü taşıyor; her kelime, bir eşikten ötekine atılan ürkek bir adım gibi.
