Arabanın arka tekerlekleri boş dönerken, bir ok birden dikildi; bir an içinde ben de aşağıya savrulacaktım. Araç birden havada süzüldü, iki at aniden çığlık attı ve ben ellerimi yüzümden çekip kenara adım…
Arabanın arka tekerlekleri boş dönerken, bir ok birden dikildi; bir an içinde ben de aşağıya savrulacaktım. Araç birden havada süzüldü, iki at aniden çığlık attı ve ben ellerimi yüzümden çekip kenara adım attım. “Hey büyük Bekir,” diye seslendim, “araba uçurumun kenarında.” Bir tekerlek hâlâ dönerken, yem torbalarının saplarını omuzlarıma astım, hayvanların yularlarını koluma geçirdim ve yavaşça kasabanın yolunu tuttum. Gözümün önünde hâlâ o süslü, yumuşak minderli, renkli desenli, perdeli ve tahta çerçeveli araba beliriyordu; içinde günlerce uyuduğum o araba. Kemalettin Tuğcu’nun “Bekir’in Arabası”, arabaya duyduğu tutku yüzünden iç
