Doğu’nun Batı karşısındaki sessiz direnişi, aslında bir uyanışın da habercisi. Batılılaşma adı altında benimsenen her şey, çoğu zaman sadece yüzeydeki parlaklığıyla algılanıyor; teknolojik ilerlemenin…
Doğu’nun Batı karşısındaki sessiz direnişi, aslında bir uyanışın da habercisi. Batılılaşma adı altında benimsenen her şey, çoğu zaman sadece yüzeydeki parlaklığıyla algılanıyor; teknolojik ilerlemenin cazibesi, ardındaki düşünsel dönüşümü gölgeliyor. Oysa bu çarkın nasıl döndüğünü, hangi fikirlerin üzerine kurulduğunu kavramadan ona tutunmak, kendi köklerinden kopmanın ilk adımı oluyor. Batı’nın düşünsel derinliğine nüfuz edemeyişimiz, hayranlıkla başlayıp zihinsel bir duraklamaya dönüşüyor. Bu da yaratıcılığımızı köreltiyor, geçmişimizle bağlarımızı zayıflatıyor. Sonuçta ne Batı’nın dinamiklerine tam anlamıyla dahil olabiliyoruz, ne de kendi mirasımızdan güç alabiliyoruz. Asya’nın büyük uygarlıkları, ortak kaderlerinin farkında olsalardı, belki de bu çıkmazdan başka bir yolla çıkabilirlerdi. Ancak tarih, bazen bilincin gecikmesiyle yazılıyor.
