Ufuk çizgisinde yalnızca su, sonsuz bir mavilik uzanıyor. Artık Adriyatik’in o bildik kıyıları, Pirano’nun sokakları, Salvore’nin gölgesi yok. Geriye kalan, dalgaların aralıksız uğultusu, karanlıkta köpüren…
Ufuk çizgisinde yalnızca su, sonsuz bir mavilik uzanıyor. Artık Adriyatik’in o bildik kıyıları, Pirano’nun sokakları, Salvore’nin gölgesi yok. Geriye kalan, dalgaların aralıksız uğultusu, karanlıkta köpüren beyaz serpintiler ve boşluğa süzülen bir kuşun kanat çırpışı. Deniz, her şeyi yutmuş gibi; geçmişi, anıları, hatta zamanı. Şimdi sadece o var: monoton, engin ve insanı kendi yalnızlığıyla baş başa bırakan. Göz alabildiğine uzanan bu ıssızlıkta, kaybolan neydi, kalan ne?