Başarının peşinde koşarken kaybettiklerimizle yüzleşmek hiç kolay değil. Modern ekonominin zafer çığlıkları arasında, dev markaların çöküş hikâyeleri sessizce yazılıyor: Kodak’ın unutulan filmleri, Nokia’nın…
Başarının peşinde koşarken kaybettiklerimizle yüzleşmek hiç kolay değil. Modern ekonominin zafer çığlıkları arasında, dev markaların çöküş hikâyeleri sessizce yazılıyor: Kodak’ın unutulan filmleri, Nokia’nın elden düşen telefonları, Motorola’nın geride kalan radyoları... Hepsi bir zamanlar zirvedeydi, ta ki "başarılıyız" diye gevşeyene, yeniliği göz ardı edene kadar. Steve Jobs bile Apple’ı batmanın eşiğine getiren hatalar yaptı; Thomas Edison’un ampulü bulması ise binlerce denemenin ardından geldi. Başarı, bazen kör eden bir ışık gibidir: Şirketler gurura kapılıp fırsatları kaçırır, insanlar kazanma hırsıyla kendilerini tüketir. Oysa başarısızlık, aslında bir ders kitabıdır. İnovasyon, deneme yanılmanın izinde yürür; zirvedekiler ise çoğu zaman düşüşün ilk adımını fark etmez. Kapitalizmin kutsadığı zafer anlayışı, kaybetmenin değerini unutturur. Peki ya başarısızlık, aslında yeni bir başlangıçsa?
