Gece çöktü mü, yıldızlar bir bir yanmaya başlardı; o vakit kahvehanenin gıcırtılı kapısı daha bir belirginleşirdi. Aynı yolları adımlayan, güneşin altında kavrulmuş yüzleriyle erkekler, dedelerinin ruhunu…
Gece çöktü mü, yıldızlar bir bir yanmaya başlardı; o vakit kahvehanenin gıcırtılı kapısı daha bir belirginleşirdi. Aynı yolları adımlayan, güneşin altında kavrulmuş yüzleriyle erkekler, dedelerinin ruhunu incitir miyim kaygısıyla, karanlık ve dar sokaklardan süzülürlerdi. Meydanın tek ışığı altında, dudaklarından dökülen bir türkü eşliğinde yürür, geçmişin izlerini ayaklarının altında hissederlerdi. Her adım, bir hatırayı; her köşe başı, unutulmaz bir hikâyeyi fısıldardı sanki.
