Bir gece nöbetinde alınan karar, aslında yılların birikimini taşıyordu. O iki kelime, "karar anı", dışarıdan bakınca basit görünebilirdi; ama o an, saatlerce süren bir iç hesaplaşmanın, vicdan sorgusunun ve…
Bir gece nöbetinde alınan karar, aslında yılların birikimini taşıyordu. O iki kelime, "karar anı", dışarıdan bakınca basit görünebilirdi; ama o an, saatlerce süren bir iç hesaplaşmanın, vicdan sorgusunun ve mesleğe adanmışlığın doruk noktasıydı. Acil servisin kapısında beklerken, her hastaya eşit mesafede durabilmek için geçmişin hatalarını didik didik eden, her ayrıntıyı yeniden tartan bir zihin vardı. Aile fotoğraflarının başucunda, umutla beklemekten yorgun düşmüş eller, sabahın ilk ışıklarına kadar çaresizce dolanan adımlar... Hepsi, o anın ağırlığını taşıyordu. Bu meslek, sadece bilgi değil, yürek de istiyordu. Ve o yürek, her seferinde yeniden sınanıyordu.
