Şiirle tanışmam, bir bahar yağmurunun toprağa düşüşü gibi oldu: sessiz ama derinden. İlk dizelerle ıslandım, zamanla kök saldım, dallarım gökyüzüne uzandı. Yıllar geçtikçe bir fidan olmaktan çıkıp gölgesi…
Şiirle tanışmam, bir bahar yağmurunun toprağa düşüşü gibi oldu: sessiz ama derinden. İlk dizelerle ıslandım, zamanla kök saldım, dallarım gökyüzüne uzandı. Yıllar geçtikçe bir fidan olmaktan çıkıp gölgesi geniş bir ağaca dönüştüm; yapraklarımda rüzgârın sesi, çiçeklerimde kuşların izi kaldı. Artık şiir benim için sadece bir tutku değil, nefes almak kadar doğal bir yaşam biçimi. Her satır, kalplere düşen bir tohum gibi filizleniyor; kimi zaman bir gülümseme, kimi zaman bir hüzün bırakıyor ardında. Bu yolculukta ben de bir ıhlamur ağacı oldum: kokusu sarmalıyor etrafı, gölgesi dinlendiriyor yorgun yürekleri.