Badem ağacının gölgesinde geçmişle hesaplaşan bir adamın iç monologları, zaman zaman öyküye, zaman zaman da düşünce parçalarına dönüşüyor. Ağaç, ona sadece kendi haklılığını dayatan anıları fısıldıyor…
Badem ağacının gölgesinde geçmişle hesaplaşan bir adamın iç monologları, zaman zaman öyküye, zaman zaman da düşünce parçalarına dönüşüyor. Ağaç, ona sadece kendi haklılığını dayatan anıları fısıldıyor; çamların, ıhlamurların, cevizlerin sesini bastıran bir inatla. "Bizim Tanrımız yanımızda," diyor badem, tok ve kesin bir sesle. "İnanç, her şeyi affettirir." Adam, bu umursamazlığa öfkeleniyor, ama öfkesinin ardında yatanı fark ediyor: Bademler, kendi doğrularının dışında hiçbir şeyi görmüyor. Ellerini gövdeden çekerken, Celan’ın ırmağı gibi dalgın yürüyor. Bir ricası var sadece: Ne acısından ne de tatlısından, lütfen, onu bademlerden saymasınlar.