Gündüzleri ve geceleri iki ayrı insandım sanki; biri karanlıkta kaybolmuş, diğeri aydınlıkta umut arıyordu. Tek değişmeyen, hep uzaklara uzanan bir yolun hayaliydi. Babamın öldüğü gün, bir durağa tutunup…
Gündüzleri ve geceleri iki ayrı insandım sanki; biri karanlıkta kaybolmuş, diğeri aydınlıkta umut arıyordu. Tek değişmeyen, hep uzaklara uzanan bir yolun hayaliydi. Babamın öldüğü gün, bir durağa tutunup kaldım; o an sadece karanlık vardı. Yazın ortasında bile üşüdüm, şiirler yazdım ısınmak için. Sözcüklerim, yolun ötesindeki yüreklere dokundu bir yerlerde. Sonra bir bakışa takıldım; aşık olduğum gün, aydınlığa kavuştum. Ayazdan korkardım, ama onun sevgisiyle ısındım. Hayatıma bir kadın girdi, dünyam çiçek açtı. Yaşamak için attığım en gerçek adımdı bu.