Bir zamanlar, düşüncelerim o kadar saf ve parlaktı ki, onları bir anı defterine yazdığımda adımın sonsuza dek anılacağını sanırdım. Oysa nasıl bilebilirdim ki, bir gün adımın bile lekelenebileceğini? Nasıl…
Bir zamanlar, düşüncelerim o kadar saf ve parlaktı ki, onları bir anı defterine yazdığımda adımın sonsuza dek anılacağını sanırdım. Oysa nasıl bilebilirdim ki, bir gün adımın bile lekelenebileceğini? Nasıl tahmin edebilirdim ki, bir canın da yırtılıp atılan bir kâğıt parçası gibi paramparça olabileceğini? Aynam yere düştü, kırıldı, dağıldı. Eğilip parçalarını topladım... Kırıklarımı topladım. Dünyaya gözlerimizi açar açmaz, ruhumuzu tanımadan boğanlarla karşılaştık. İnsanların yaşamı, sevgiden çok uzakta, zorbalıkla başlıyor. Yaşayan ruhun varlığını unutturanlar, toprağa gömülen bedene acıyor. Oysa can bedenden ayrılınca, insan gerçekten seviliyormuş. Canı bedenindeyken sevenler ise nadir bulunurmuş. Ruhumuza değil, bedenimize yönelen sevgilerle sarılıyormuşuz. Verilen acılar, bir avuç toprakla örtülüp gidermiş.
