Güneşin altın rengiyle yıkanan gökyüzünde, ayın solgun ışığı bir anlığına kaybolur gibi olur. Oysa bu sarı, bu sıcaklık, içindeki yaraları örtmeye yetmez. Denizin dalgalarına bırakılan gözler, acıyı taşıyan…
Güneşin altın rengiyle yıkanan gökyüzünde, ayın solgun ışığı bir anlığına kaybolur gibi olur. Oysa bu sarı, bu sıcaklık, içindeki yaraları örtmeye yetmez. Denizin dalgalarına bırakılan gözler, acıyı taşıyan bir sal gibi savrulur uzaklara. Her dalga, geçmişin izlerini sürüklerken, yürek bir o yana bir bu yana savrulur. Ayın varlığı, sessiz bir tanık gibi gökyüzünde asılı kalır; ne avutur, ne de unutturur. Sadece izler, bekler. Ve o an, her şeyin bir anlamı olup olmadığını sorgular insan.