Gece, sessizliğin içinde usulca yayılırken, yağmur damlaları bir şairin dizeleri gibi düşer toprağa. Karanlığın kucağında saklı kalan bir aşk, nefesini tutar gibi bekler; sevincin ağırlığı altında ezilir…
Gece, sessizliğin içinde usulca yayılırken, yağmur damlaları bir şairin dizeleri gibi düşer toprağa. Karanlığın kucağında saklı kalan bir aşk, nefesini tutar gibi bekler; sevincin ağırlığı altında ezilir, sessizce. Her şey sırılsıklam bir sevdaya bulanmış, gecenin koynunda kıvrılıp uykuya dalar. Yasak bir yol bulur yürek, kendi huzurunda dinlenir; karanlık ıslanır, heceler yatışır. Ay, bulutun ardına saklandığında, gece utanır gibi kızarır. Biliyoruz ki gece, sadece iki heceden ibaret; peki neden her defasında başka bir acıyla dolup taşar? Gece, çözülemez bir bilmece gibi durur karşımızda.