İçimde durmayan, kanayan, her geçen gün daha da derinleşen bir sancı var. Mantıksızlık, cehalet ya da ikiyüzlü hesaplar karşısında tıpkı açık bir yaraya tuz basılmış gibi sızlıyor. O anlarda nefesim daralıyor…
İçimde durmayan, kanayan, her geçen gün daha da derinleşen bir sancı var. Mantıksızlık, cehalet ya da ikiyüzlü hesaplar karşısında tıpkı açık bir yaraya tuz basılmış gibi sızlıyor. O anlarda nefesim daralıyor, kaslarım geriliyor, yüzüm ekşiyor ve dudaklarımdan dökülen tek şey küfür oluyor: "Vay anasını!" Evet, ben buyum – terbiyesiz, ahlaksız, kural tanımaz. Dostlarımın taktığı isimle *Author*, gerçek adımı ise çoktan unuttum. Düzenin, otoritenin, yapmacık kuralların hepsine isyan eden bir baş belası. Ama hayatın güzel yanları da yok değil. Mesela kadınlar... Önce gözlerimle inceliklerini keşfeder, sonra dokunuşlarıyla ruhuma kadar işleyen bir sıcaklıkla eririm. Bedenleriyle aklımı başımdan alan, varlığıyla içimdeki fırtınayı bir anlığına dindiren... İşte o zaman, bu karmaşanın içinde bile bir parça huzur bulurum.
