Gülizar Gülol’un satırları, insanın yüreğine dokunan bir çağrı gibi yükseliyor: Kalelerin yıkılmasını, demir parmaklıkların yerle bir olmasını dilerken, çocukların özgürce koşabileceği bir bahçenin hayalini…
Gülizar Gülol’un satırları, insanın yüreğine dokunan bir çağrı gibi yükseliyor: Kalelerin yıkılmasını, demir parmaklıkların yerle bir olmasını dilerken, çocukların özgürce koşabileceği bir bahçenin hayalini kuruyor. Savaşın acımasızlığına karşı bir duruş sergileyen bu sözler, silahların paslanmasını, kanın dineceği bir dünyayı özlüyor. Yorgun ellerin sabahın ilk ışıklarıyla buluşacağı, umudun yeniden yeşereceği bir gün için fısıldıyor. Her kelimesi, insanın derinliklerinde yankılanan bir özlemle örülü; barışın, huzurun ve yeniden doğuşun sesi oluyor.