Geceler artık bir işkenceye dönüştü. Uykuya dalmaktan korkar oldum çünkü her seferinde aynı dehşetle uyanıyorum: alevlerin içinde kaybolmuşum, etrafım yanıp kül olurken çaresizce bakakalıyorum. Sonra o…
Geceler artık bir işkenceye dönüştü. Uykuya dalmaktan korkar oldum çünkü her seferinde aynı dehşetle uyanıyorum: alevlerin içinde kaybolmuşum, etrafım yanıp kül olurken çaresizce bakakalıyorum. Sonra o karanlık bastırıyor, içinden iki ürkütücü göz bana bakıyor. Sanki bilinçaltım, o korkunç günü unutmam için beni zorluyor. Ailemi kaybettiğim, her şeyin mahvolduğu o anı... Annemin, babamın ve minik kız kardeşimin çığlıkları kulaklarımda yankılanıp duruyor. Her seferinde aynı soru zihnimi kemiriyor: "Neden onlar değil de ben kaldım?" Bu kabus, geçmişin gölgesinden asla kurtulamayacağımın acı bir hatırlatıcısı.
