Sözcükler zamanla canlılığını yitirir, tıpkı emeğin birikip sahibinden kopması gibi. Başkalarının ellerinde şekillenen ezberler, bir süre sonra kendi sesimizi boğmaya başlar. İlk öğrendiğimiz kelimeler…
Sözcükler zamanla canlılığını yitirir, tıpkı emeğin birikip sahibinden kopması gibi. Başkalarının ellerinde şekillenen ezberler, bir süre sonra kendi sesimizi boğmaya başlar. İlk öğrendiğimiz kelimeler, vicdanımızın temeli olur; mitlerimiz, masallarımız da bu temel üzerine inşa edilir. Peki ya bu sözler artık bizi temsil etmiyorsa? Ya ezberlerimiz, özgürlüğümüzü kısıtlayan zincirlere dönüşmüşse? Kendi dilimizi yeniden keşfetmek, yabancılaşmış kalıpları kırmakla mümkün. Ancak o zaman hem kendimizi hem de anlatılarımızı gerçek anlamda sahiplenebiliriz. Çünkü asıl hikâye, ezberlerin ardında gizlidir.
