Kalbin karanlık dehlizlerinde kaybolmuş bir yolcu gibiyiz bazen. Her adım, bilinmeze açılan bir kapı; her nefes, anlamın peşinde sürüklenen bir umut. Emir Dirbaz’ın dizelerinde aşk, bu sonsuz koridorun…
Kalbin karanlık dehlizlerinde kaybolmuş bir yolcu gibiyiz bazen. Her adım, bilinmeze açılan bir kapı; her nefes, anlamın peşinde sürüklenen bir umut. Emir Dirbaz’ın dizelerinde aşk, bu sonsuz koridorun yalnızlığını kırmaya çalışan bir ışık huzmesi gibi beliriyor. Sözcükler, sessizliğin gölgesinde titreşirken, aslında aradığımızın ne olduğunu fısıldıyor: Kendimizi tamamlayacak o tek an, o tek insan. Dokunaklı ve derin, sayfalar arasında gezinirken buluyoruz kendimizi; karanlığın içinde parıldayan bir kıvılcımı kovalarken.